هر بار كه بيشتر مي نويسم بيشتر به اهميت سكوت پي مي برم. و من بزگترين پيمان شكن لحضه هايي هستم كه عهد سكوت خويش را شكسته ام. اكنون كه از فاز مخرب توهم تا اندازه اي فاصله گرفته ام فاز پريشاني رواني مرا بيشتر عذاب مي دهد. اي بزرگ مرا درياب تا بتوانم فقط تو را ببينم. اي مهربان كمكم كن تا فقط به تو دل ببندم. تنها تو را مي پرستم و تنها از تو ياري مي خواهم. اين جملات را بي تفكر نوشتم به گونه ايم كه خواندن مجدد آن مرا متعجب كرد.
اي اله به تو مي انديشم آن لحضه كه تمام فرآورده ها و فرايند هاي ذهني را كنار مي گذارم ارز اين لحضه را "خلا فكري" بخوانم از تو مجدانه طلب خلا مي كنم. همه چيز جز تو براي من از بين رفتني است. هرآنچه كه شايد سالها با آن خو گرفته بودم. و از اركان اساسي زندگي ام محسوب مي شد.
به دادم برس  و مرا در سكوت ياري كن. سكوتي معنا دار.
بايد با كار هاي كوچك در جهت اهداف بزرگ قدم برداشت. و روح خود را خالي كرد، خالي خالي
و شايد سرشار از حرف سكوت. . .

گير افتادن در دو فاز مخرب:

اول گرفتار ي لذت هاي توهمي

و دوم هجمه هاي انديشه هاي وسواسي كه تو را به صورت مخرب ماخذه مي كنند.

بايد از دست اين انديشه ها گريخت تا بتوان به خوب زندگي كرد.براي اين كار ميتواني لذت از "حال" را براي خودت تقويت كني. فقط حال، تا با تمام وجود جسمي ات و تمام احساس هايت لذت را در يابي و كار مغز را براي تفسير لذت آسان كني. قطعا اين نوع لذت پايداري سنگين تري را  نسيت به اين كه فقط با توهم خود را راضي كني دارد. اگر متوهم باشي ظرفيت استفاده از شادي و اميد و لذت آرامش برايت بي معنا و كم مايه ميشود.

اي بزرگوار تمام اعصاب و نرون هاي مرا به نحو احسن در بالا بردن ظرفيت لذت از تمام لحظات درگير كن كه اين حاصل نمي شود جز به مدد تو در ياري رساني به درك صحيح من از "حال". اي بزرگوار تو بهترين معبودي، كمك كن تا بتوانيم به انديشه هاي بزرگ بپردازم و هيچ لحظه اي به خودم و البته ديگران ضربه نزنم( كه با ضربه به ديگران در واقع به خودم ضربه زده ام) .

هر انسانی محصول افکار خویش است . باید بزرگ اندیش بود و باورها و اندیشه ها را رو به رشد تنظیم کرد. با اعتقاد راسخ به موفقیت ، موانع را بر کناری زد ، باید بزرگ اندیشید و بزرگ شد.
به خود ایمان بیاورید تا اتفاقات خوب رخ دهد.