سال ها دلم می خواست  حس عشق را درک کند اما فکر می کنم امروز موفق شدم. به آن سبب که دلم  همه چیز را برای خودش می خواست خواستنی که در آن سراسر گذشت و فداکاری بود.
گویا درک عشق، درک لذت خودخواهی است که با گذشت معنا می یابد. زیرا با گذشت و عاطفه که تماما برای دیگری باشد خودت به لذت جاودانه خواهی رسید.
لذت مصاحبت دلدار بسیار زیباست، فارغ از ارتزاق سایر نیاز های جسمی عاطفی این نوع نگاه می تواند نقطه تحولی به خصوص در انگیزه های آدمی باشد اما معضل بزرگ با هم بودن همیشگی است که به گور بردنش برای تمام عاشقان دنیا شیرین تر بوده لذا به آن فکر نمی کنم.
امیدوارم در این راه تمام لذت ها را خدا یک جا به من عطا کند. . . .
البته من راهی حرم امن الهی هم هستم. راهی که سراسر خود یابی و پریشانی است. لذت درک بستر بزرگترین بستر و محمل امر قدسی باور نکردنی است.
کاش دنیا در فضای حرم امن الهی دلپذیر تر شود.. . . .


آمین با رب العالمین