آنچه که داریم و با توهم و زندگی عاشقانه سپری می کنیم

واقعا در آستانه اتمام است

من که دیگر طاقت ندارم

می نویسم و با نوشتن به خود اصول جدید را القا می کنم

این که تامل فلسفی در مشاهدات روان شناسی سیمایی جدید به زندگی ما می بخشد

اینکه بدانیم ذات تغییر از کجا  شکل می گیرد

من می دانم و قطعا هم می نویسم تا با هر حرفی که هست به این نکته برسم

آغاز نویی در واقع بین بودن است

و واقع بینی یعنی پذیرش محدودیت های روانشناسانه انسان در شناخت

یعنی این که می دانی که نمی دانی

به آنچه می دانی یا درک می کنی پایبند باش

به آن که کارکرد را بیابی

در دریایی امید  خود را پرتاب کن

که این چیزی جز ایمان و زندگی دیدارانه نیست 

شادی و آرامش در پی امید خواهد آمد 

من با تمام وجود به تامل در معنای زندگی می پردازم

اما امری است که نمی توان با تمام وجود به آن پرداخت

بلکه با تمام وجود آن را درک می کنم و از کارکرد بی غمی در عین درک کامل غم بهرمند می شوم

شاید جمله ای شبیه این که هزار آفرین بر غم یار